‘Hoe ik PRINCE2 ben ingerold? Nou, precies wat je zegt: ik ben er echt ingerold. Ik zat op een groot verandertraject. Mijn collega zou een PRINCE2-training volgen, maar hij was ziek. Toen kreeg ik de vraag van joh, heb jij anders zin om te gaan? En zo zat ik ineens in een van de eerste PRINCE2 Foundation-trainingen van Nederland.
Ik hoorde alleen maar dingen die logisch waren voor mij. De dingen die ik al deed, kregen een kader door er terminologie en context aan te koppelen. Het sloot naadloos aan op wat ik deed in mijn werk. Wat dat betreft was de timing perfect!’
Hoe zouden we dat wél kunnen doen?
‘Het mooiste aan PRINCE2? Dat is dat het een best practice is, dat het vanuit de praktijk komt. In Engeland waren ze binnen de overheid niet tevreden over hun projecten. Toen is er een club gevormd van projectmanagers en opdrachtgevers van goede én slechte projecten. Om zo te kijken: hoe zouden we dat nou wél kunnen doen? Ze hebben al die best practices op papier gezet. Dat heet PRINCE, Projects in Controlled Environments. De ‘2’ kwam later, toen de geüpdatete versie werd uitgebracht en het procesmodel is toegevoegd.
“Daarom voelt PRINCE2 ook zo logisch, het komt uit de praktijk. Waar het zijn succes keer op keer al heeft bewezen”
Iederéén heeft ervaring met projecten
‘Laatst kwam voorafgaand aan de training een deelnemer naar me toe, die bijna verontschuldigend zei: ‘Ik heb nul ervaring met projecten, hoor.’ Dus vroeg ik haar: ‘Geef je weleens een etentje voor 8 of 12 man?’ Ze knikte bevestigend: ‘Jazeker, dat vind ik altijd superleuk!’
Vervolgens vertelde ik haar: ‘Alles wat jij daarin doet, kan je aan een project hangen. Als de groep leuk is, zorg je dat je allemaal gerechten hebt waarbij je bij de groep kunt zijn. Als de groep minder leuk is, zorg je dat je de hele avond in de keuken moet staan…’
Ik zag de gedachtenswitch in haar hoofd gebeuren. Oh ja, dat kun je óók als project zien. Ze schoot vervolgens meteen in de lach: ‘Ja, klopt.’ Ik voegde eraan toe: ‘Natuurlijk. Dat is gewoon je projectaanpak. Iederéén heeft ervaring met projecten, alleen zijn we ons er niet altijd van bewust.’
“Er staat niet dat je het zelf moet doen. Als projectmanager ben je een dienend leider”
Jij bent de facilitator, je team moet het doen
‘Na al die jaren heb ik eigenlijk 1 gouden tip: zorg dát het gebeurt, maar los het niet zelf op. Met andere woorden: wees een luie projectmanager. Jij bent niet degene die de shit fikst om het zo maar te zeggen. In de Deming Circle, ook wel bekend als de PDCA-cyclus, staat Plan, Do, Check, Act. Als je die plot op projectmanagement, is de Do eigenlijk Delegate. Er staat niet dat je het zelf moet doen. Als projectmanager ben je een servant leader, een dienend leider. Je dient een team, want een team moet het doen en een team gaat het doen. Jij bent de facilitator, meer niet.
Vaak zie je binnen bedrijven dat ze van experts de managers maken. Ik zeg je meteen: slecht plan. Ten eerste maak je diegene doodongelukkig. Je stuurt iemand op weg naar burn-out. Maar je bent óók je beste expert kwijt. Vroeger -en ik zie het nog steeds wel eens- was dat in veel organisaties de enige manier om meer geld te verdienen. Dus als mensen willen groeien in salaris, gaan ze uiteindelijk iets doen wat ze niet leuk vinden. Laat experts alsjeblieft gewoon experts en geef ze de waarde die ze verdienen. Mensen op de juiste plek zetten is misschien wel de basis van projectmanagement.
Een van de belangrijkste eigenschappen van een projectmanager is trouwens dat je luistert. Als jij het meteen zelf doet omdat je weet dat het beter en sneller is, blijf je het ook altijd doen. Dan sta je de groei van je team in de weg.’
Trainer of docent, dat is echt een verschil
‘Mensen zijn de leukste uitvinding die ooit gedaan is. En voor mensen heb ik geduld. Een docent draait het verhaaltje af, die is aan het zenden. Een trainer gaat uit van de behoefte van de mens. Als ik merk dat er in de groep iets speelt of er een verdiepingsslag nodig is, laat ik even los wat ik had bedacht en maak ik daar ruimte voor. Want dít speelt nu. Een goede trainer is zich continu bewust van de energie in de groep. Waar is de aandacht? Landt iets? Is er weerstand?
Een essentiële kwaliteit van een goede trainer is dat je kunt schakelen. Simpelweg omdat je in verbinding bent met de deelnemers en de groep als geheel. Bij assessments krijg ik altijd terug dat ik enorm veel interactie heb. Aan de ene kant vind ik dat een heel mooi compliment. Maar aan de andere kant word ik er verdrietig van, dat betekent namelijk dat je in andere trainingen alleen docenten hebt gehad.’
“Mijn trainingsdag is geslaagd als mensen op de klok kijken en denken: Wow, is het al zo laat?”
Prima voor als je niet kunt slapen
‘Veel mensen denken dat PRINCE2-trainingen oerrrrsaai zijn. Als je alleen maar een boek openslaat, snap ik dat. Prima stof voor als je niet kunt slapen. Voor je het wee…zzzz. Je snapt ‘m. Ik heb ooit iemand in een training gehad die zei: ‘Ik ken PRINCE2 en ik weet hoe het werkt, maar het is echt dodelijk saai. En ik heb me in jóuw training geen minuut verveeld.’ Kijk, daar doe ik het voor.
Mijn trainingsdag is geslaagd als mensen op de klok kijken en denken: Wow, is het al zo laat? Ze zijn moe en voldaan. Voldaan omdat ze nieuwe kennis hebben opgedaan én heel veel dingen gezien hebben die ze eigenlijk al doen. Dat is wat ik net al zei, doordat het een best practice-methode is, doe je het vaak op je onderbuikgevoel al goed.’
Mensen ondersteunen meer in hun lijf te zijn
‘Wat niet veel mensen van mij weten? Dat is dat ik ook met energie werk. Mijn partner is heel sensitief. Zij had een cursus magnetiseren gevolgd en zei: dat is denk ik ook wel wat voor jou. Ik meldde me aan voor een cursus en kwam op de reservelijst. Nog geen dag later werd ik gebeld door de cursusleider met de mededeling dat iemand had afgezegd en er plek was. Dan weet je dat het voor jou bedoeld is.
Tijdens de cursus voelde ik dat ik heel gemakkelijk in mijn lijf kan zakken, ik kan goed gronden. Al snel merkte ik dat ik ook andere mensen daarin kon begeleiden, bij het meer in hun lijf zijn. En aangezien álles energie is, lukt dat ook bij ruimtes, teams en groepen. Daar wil ik in de toekomst meer mee gaan doen.’
Ojee, als dat geen projectmanager wordt…
‘Ik heb 2 kinderen, een dochter en een zoon. Ze zijn inmiddels allebei jongvolwassen, maar dat verandert niet zo heel veel. Het blijven gewoon kinderen. Je ziet ze opgroeien, mooie dingen doen en daarnaast ook dingen herkennen van jezelf die je (soms niet) leuk vindt. Mijn dochter is gewoon echt een rasechte regelaar. Ik heb weleens gedacht: ojee, als ze maar geen projectmanager wordt… (vrij naar Boudewijn de Groot: ‘Jimmy’).
Want ja, soms zijn projectmanagers best irritant, ze zien álles. Ik kan niet normaal op een terrasje zitten, ik zie met een paar minuten de hele (soms totaal niet-werkende) samenwerking. Noem het beroepsdeformatie. Verder ben ik heel kritisch op eten, omdat ik zelf wel wat kan in de keuken. Als er een feestje is, verzorg ik het liefst zélf het eten. Dat is ook weer het faciliteren. Sowieso ga ik áán met feestjes. Als er gedanst kan worden? Ik doe mee. Gezellig borrelen? Count me in.
Mijn guilty pleasure… goh, even denken. Ik zit veel in de auto. Autodrop is een mooi doosje. Dat gaat gewoon leeg.’
